INHOUD WERELD-GEDICHTEN
INHOUD HOPPEN-BROUWERS
INHOUD DE KONING
CUBRA HOME

 

Frans Hoppenbrouwers & Michel de Koning

WERELDPOZIE IN HET BRABANTS

Jean Pierre Lemaire (1952)

Frankrijk

 

Art potique

 

Le monde revient chercher les couleurs

ses voix fane au fond de tes poches

et tu les dfroisses l'une aprs l'autre

le rose des labours un matin d'avril

la jaune du colza couvant sous la brume

la langue intraduisible de l'horizon

comme un prestidigitateur lui-mme surpris

par ses foulards, ses cartes, ses colombes.

 

Uit: Visitation, Gallimard, Paris, 1985


 

 

 

 

Dichtkunst

 

De wirreld kumt van onder t oew zakke

z'n kleure, z'n verslakkerde stemme trughaole

en gij strkt ze n vur n glad

't raos van d'n kker op 'ne mrege in april

't gl van kolzaod d broeit onder de mok

de nie wir te gve taol van d'n horizon

as 'ne goochelr die zlef verstomd sti

van z'n sjaltjes, z'n kaorte, z'n dive

 

Henri Michaux (1899-1984)

Frankrijk

 

Sur le chemin de la Mort

 

Sur le chemin de la Mort

Ma mre rencontra une grande banquise;

Elle voulut parler,

Il tait dja tard;

Une grande banquise d'ouate.

 

Elle nous regarda mon frre et moi,

et puis elle pleurat.

 

Nous lui dmes mensonge vraiment absurde que nous

 comprenions bien.

Elle eut alors ce si gracieux sourire de toute jeune fille,

Qui tait vraiment elle.

Un si jolie sourire presque espigle;

Ensuite elle fut prise dans l'Opaque.

 

Uit: Oeuvres compltes, Gallimard, Paris, 1998


 

 

 

 

 

 

Onderwege nr d'n Dd

 

Onderwege nr d'n Dd

Kwam ons moeder vur 'n ijsvlakte te stn;

Ze wou wa zegge,

't Was al laot;

'n IJsvlakte van watte.

 

Ze keek ons n m'n bruur en m,

En toen hi se geschrwd.

 

We zeje d'r 'n leuge die nerges op sloeg d w't wl

 begrepe.

Toen lachte ze innmmend as 'n jong meidje,

En d was ze eigeluk k,

'n ntrekkelijk, kaoi-jongeschtig lachje;

Mee d'rop wier ze opgenomme in 't Ondurschnende.

 

Rainer Kirsch

Duitsland

 

Rat zu ben

 

Dem Waffenlosen

Bleipt was? die Vernunft.

Wahr, es ist leichter sich aufzuhngen

Als das Gebelfer der Waffentrger

Fnf Minuten bloss zu ertragen.

Die Vernunft

Ist eine furchtbare last

Nur die Vernnftigsten

Gehn mit ihr

Ein par Schritte.

 

Uit: Auszog das Frchten zu lernen, Reinbek, 1978


 

 

 

 

 

 

 

D'n ongewaopende

Wa bl t'r vur 'm over? 't Verstand.

Krk, 't is hndiger um oew ige op te hange

As 't geblaf van de gewaopende

k mr vf minute n te hurre.

't Verstand

Is 'n llndige laast

Alln de verstandigste

Kannen 'r mee t de vet

'n Par treje toch

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Chili

 

Puedo escribir los versos ms tristes esta noche.

 

Escribir, por ejemplo: 'La noche es estrellada,

y tiritan, azules, los astros, a la lejos.'

 

El viento de la noche gira en el cielo y canta.

 

Puedo escribir los versos ms tristes esta noche.

Yo la quise, y a veces ella tambin me quiso.

 

En las noches como sta la tuve entre mis brazos.

La bes tantas veces bajo el cielo infinito.

 

Ella me quiso, a veces yo tambin la quera.

Cmo no haber  amado sus grandes ojos fijos.

 

Puedo escribir los versos ms tristes esta noche.

Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.

 

Or la noche inmensa, ms inmensa sin ella.

Y el verso cae al alma como el pasto el roco.  

 

Qu importa que mi amor no pudiera guardarla.

La noche est estrellada y ella no est commigo.

 

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.

Mi alma no se contenta con haberla perdido.

 

Como para acercarla mi mirada la busca.

Mi corazn la busca, y ella no est commigo.

 

La misma noche que hace blanquear los mismos arboles.

Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.

 

Ya no quiero, es cierto, pero cunto la quise.

Mi voz buscaba el vieto para tocar su odo.

 

De otro. Ser de otro. Como antes de mis besos.

Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.

 

Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.

Es tan corto el amor, y es tan largo en olvido.

 

Porque en noches como sta la tuve entre mis brazos,

mi alma no se contenta con haberla perdido.

 

Aunque ste sea el ltimo dolor que ella me causa,

y stos sean los ltimos versos que yo le escribo.

 

Uit: gedichten, Baarn, 1993


 

 

 

 

 

Vannaacht zou ik de triestigste gedichte kanne schrve.

 

Z schrf ik bevobbeld:' De naacht sti vol strre

en blaauwig fonkele de planete, in de vrte.

 

De naachtwijnd zoemt en zingt in d'n himmel.

 

Vannaacht zou ik de triestigste gedichte kanne schrve.

Ik hiel van 'r, soms hiel ze k van m.

 

In naachte as dees hiel ik 'r in m'n rrem.

Z dik he'k 'r gekust zonder nd onder de strre.

 

Ze hiel van m, soms hiel ik k van heur.

Hoe zou ik nie gehuwe hebbe  van d'r grte, stil ge.

 

Vannaacht zou ik de triestigste gedichte kanne schrve.

Oproepe kan ik 'r nie mir, wl treure d'k 'r kwt ben gerakt.

 

Lister n d'n matelozen naacht, nog matelozer zonder heur.

En 't gedicht valt in de ziel as d'n daauw op de wi.

 

Wa gft 't d mn liefden 'r nie kon vaasthuwe.

De naacht sti vol strre en ze is nie mir b m.

 

D'as alles. Giends wd zingt 'ne mens. In de vrte.

M'nne ziel vnt gin rust nou ik 'r kwt ben.

 

Asof ze n d'r toe wille, z zuuke m'n ge.

M'n hart zuukt 'r, mr ze is nie b m.

 

Dezllefden naacht wit nou de dezllefde bum.

Wllie, die van vruuger, zn nie mir dezllefde.

 

Ik wil 'r nie mir, n. Mr hoe gr wil ik 'r.

M'n stem zocht de wijnd um n d'r oor te komme.

 

'n Ander. Van 'n ander zal ze zn. Zs ooit mn lippe.

D'r stem, d'r tgelijnd lijf. D'rren wjen blik.

 

Ik wil 'r nie mir, d's zeker, mr meschien wil ik 'r wl.

Liefde is mr vur fkes, ve lang as vergte duurt.

 

Umd ik 'r in naachte as dees in m'n rrem hiel,

vnt m'nnen ziel gin rust nou ik 'r kwt ben.

 

Al is d 't lste zeer d se me nduu

en al zn 't de lste gedichte die ik vur d'r schrf.

Christina Rossetti (1830-1894)

Engeland

 

May

 

I cannot tell you how it was:

But this I know: it came to pass -

Upon a bright and breezy day

When May was young, ah pleasant May!

As yet the poppies were not born

Between the blades of tender corn;

The last eggs had not hatched as yet,

Nor any bird forgone its mate.

I cannot tell you what it was;

But this I know: it did but pass.

It passed away with sunny May,

With all sweet things it passed away,

And left me old, and cold, and grey.

 

Up-hill

 

'Does the road wind up-hill all the way?'

  'Yes, to the very end.'

'Will the day's journey take the whole long day?'

  'From morn to night, my friend.'

 

'But is there for the night a resting-place?'

  'A roof for when the slow dark hours begin.'

'May not the darkness hide it from my face?'

 'You cannot miss that inn.'

 

'Shall I meet other wayfarers at night?'

  'Those who have gone before.'

'Then must I knock, or call when just in sight?'

  'They will not keep you standing at that door.'

 

'Shall I find comfort, travel-sore and weak?'

  'Of labour you shall find the sum.'

'Will there be beds for me and all who seek?'

  'Yea, beds for all who come.'

 

Uit: Spiegel van de Engelse pozie, Amsterdam, 1991


 

 

 

 

 

Mi

 

Ik kan nie zegge hoe 't ging;

'Tis over vruger d ik zing -

't Was n'n dag van zon en zj

N'n dag in 't begin van mi.

Gin klaprs was al t de grond

In't krre d t'r mals b stond,

't Broejje was nog nie gedn,

D'n doffer zag z'n dif nog stn.

'Tis over vruger d ik zing,

En over hoe het mij verging.

't Ging vurb mee zon en mi,

As al wa schn is ging't vurbij:

't uw, 't kuw, 't graauw vur mij.

 

Brg-op

 

'Kringelt de weg umhg, d'n hillen td?'

  'Ja, toe 't bitter nd.'

'Is dezen dagtocht 'nnen dag gns wd?'

  'Donker is't, as g'r bent.'

 

'Mr kan ik 'r k ruste vur de naacht?'

  D'r is 'n dak vur as 't donker is.'

'Kan ik die plts vine op eige kraacht?'

  'Die hrbrg lopte nie hndig mis.'

 

'Zn 'r saoves um b n te haoke?'

  'Ja, mense die irder op weg zn gegn.'

'Moet ik nkloppe um binne te raoke?'

  'Ze zallen oe nie vur de deur laote stn.'

 

'Zal ik daor tndelek wrmte vine?'

  'Al oew pn en ld zal worre tgegumd.

'Zn daor ook bedde vur oew zr line?'

'D'r zn bedde vur alleman die kumt.'

 

Edmond Haraucourt (1857-1941)

Frankrijk

 

Rondel de l'adieu

 

Partir c'est mourir un peu,

C'est mourir ce que l'on aime:

On laisse un peu de soi-mme

En toute heure et dans tout lieu.

 

C'est toujours le deuil d'un voeu,

Le dernier vers d'un pome;

Partir c'est mourir un peu,

C'est mourir ce que l'on aime

 

Et l'on part et c'est un jeu

Et jusqu' l'adieu suprme

C'est son me que l'on sme,

Que l'on sme en chaque adieu:

Partir, c'est mourir un peu.

 

Uit: Perles de la posie Franaise contemporaine, Bruxelles, 1906


 

 

 

 

 

 

Rondeel van 't weggn

 

Weggn is 'n bietje ddgn,

Ddgn n wa-t-oe dierbaar is:

Alt bl t'r et van oe gemis

Op ander pltse vortbestn.

 

Ruwe um wa niet dur kon gn,

't nd van 'n belvenis;

Weggn is 'n bietje ddgn,

Ddgn n wa-t-oe dierbaar is.

 

In't spl van komme en van gn,

Tot d 't vur 't lesten is,

Zalde, ter geheugenis,

'n Stuk van oewe ziel afstn:

Weggn is 'n bietje ddgn.

 

Rainer Maria Rilke (1875-1926)

Duitsland

 

Der Panther

Im Jardin des Plantes, Paris

 

Sein Blick ist vom Vorbergehn der Stbe

so md geworden, dass er nichts mehr hlt.

Ihm ist, als ob es tausend Stbe gbe

und hinter tausend Stben keine Welt.

 

Der weiche Gang geschmeidig starker Schritte,

der sich im allerkleinsten Kreise dreht,

ist wie ein Tanz von Kraft um eine Mitte,

in der betubt ein grosser Wille steht.

 

Nur manchmal schiebt der Vorhang der Pupille

sich lautlos auf-. Dann geht ein Bild hinein,

geht durch der Glieder angespanne Stille-

und hrt im Herzen auf zu sein.

 

Uit: Smtliche Werke, Insel, Frankfurt am Main, 1975


 

 

 

 

 

De panter

in Jardin des Plantes, Parijs

 

Zn'n blik is van 't volge van de stange

z muug geworre, dttie niks mir zie.

Te lang aachter duzend stange gevange,

drmt ie van stange, mr bestitt'r nie.

 

De streke, mr toch gezwakke pas

die almr n'n te kline kring beschrft,

lkt op 'ne krijgsdans rontelum 'n as

wor 'nne wil van oerkraacht in beklft.

 

Nie dik mir trekk't vles vur z'n pupille

gerisls op-. 'n Bild dient 'r zich n,

gi binne, gljt dur de gespanne, stille

lj tot in 't hart- en 't is gedn.

 

Franois Fabi (1846-1928)

Frankrijk

 

A mon pre

 

Et, si je vois cette larme captive

Que jamais la douleur n'a faire couler,

Au bord de tes cils gris apparatre, trembler,

Glisser entre tes doigts et s'y perdre furtive.

 

Je dirai que mes vers sont clairs, simple et francs,

Que ma muse au besoin sait tre familire,

Puisque, pareil la servante de Molire,

Toi qui n'tudias  jamais, tu me comprends.

 

Je dirai que c'est l mon destin et mon tche,

De chanter la fort qui noes a toud nourris,

Et de me souvenir, chaque fois que j'cris,

Que ma plume rustique est la fille de ta hache.

 

Uit: Perles de la posie Franaise contemporaine, Brussel 1906


 

 

 

 

 

 

Aan mijn vader, houthakker

 

Daor ik die traon zie die in oew ge vaastzit,

die ge dur ginnen tegeslag ooit echt liet vloeie,

die daor tussen oew grijs plimpers wou groeie,

blinkend tussen oew vingers , as geheim bezit,

 

hiel ik m'n vrze gr z simpel as't mr kan,

umd m'n muze vuult d wllie verwant zn;

d'n allerklaorste wjn vloeit dan k t m'n pen,

zda gij, die nie op school zat, ze kont verstn.

 

Ik zeg d ik, meej alles wa ik kan en ken,

over het bos zal zinge d ons hi gevoed,

d ik over al wa ik nog weet dichte moet,

umd men pn en iw aks dik femilie zn.

 

J.C. Bloem (1887-1966)

Nederland

 

UITZICHT

 

Gij waart een kind, dat nachten wakker lag,

Een knaap, die ziek ging aan zijn eerste dromen,

Een jongeling, wiens drang was: elken dag

Gloeien als vuur en als wild water stromen.

 

En nu? Een man staart zonder woord en zucht

Naar 't hooploos uitzicht van zijn laatre dagen:

Een kersen zon, die smelt najaarslucht -

Een middagzee, die in den mist vervagen.

 

Uit:  Verzamelde Gedichten, Amsterdam, 1991


 

 

 

 

 

tzicht

 

Ge waart 'n kijnd, d naachte wakker lag,

'n Jong, d ziek waar van z'n urste drme,

'Ne jonge li, wiens drang waar: lken dag

Gloeien as vuur en as wild wtter strme.

 

En nou? 'Ne mens zie zonder woord en zucht

N 't hooploos tzicht van z'n ltter daoge:

'n Keerze zon, die smlt 'n najaorslucht -

'n Middegzee, die in de mok vervaoge.

 

Jan van Nijlen (1884-1965)

Belgi

 

De nutteloze ster

 

In najaarsavond, op het hoog balkon,

kan ik zo goed als eertijds in de velden

in den tot groen verganen gloed der zon

weer de eerste ster zien rijzen. Maar slechts zelden

 

heb ik den moed om het verouderd hart

met dit weemoedig schouwspel te vertroosten:

'k blijf weigerig omdat ik ben gehard

en keer mijn blik naar 't ongenadig oosten.

 

Ik heb mijn jeugd hartstochtelijk bemind,

jaren geteerd op haar vergaarde schatten,

nu ben ik weer het nors, stijfhoofdig kind,

 

dat alles wegwerpt wat zijn handen vatten,

alsof op gans de wereld niets bestaat,

dat nog begeerlijk is, dat niet vergaat.

 

Uit: Verzamelde Gedichten, Amsterdam, 1964


 

 

 

 

 

De nuttelze str

 

In naojaorsaovend, van 't hg balkon,

kan ik z ged as irtds in de vlde

in de tot gruun verganne gloed der zon

wir de urste str zien rze. Al te zlde

 

heb ik de moed um 't veruwerd hart

mee di weemoedig kkspl te vertrste:

'k blf halstarrig umd ik ben gehard

en richt m'n g nor't ongenadig ste.

 

Ik heb m'n jeugd genote toe 't eind,

jaore getrd op d'r vergaorde schatte,

nou ben ik wir 't nors, stijfkoppig kijnd

 

d alles weggit wa m'n hand kan vatte,

asof op hil de wirreld niks besti

d nog begrlijk is, d nie vergi.

 

Joo Cabral de Melo Neto (1920-1999)

Brazili

Uit: Gedichten; een door Arie Pos uit het Braziliaans  vertaalde bloemlezing, Baarn, 1996

 

 

 

 

 

 

 

Het gedicht

 

Meej inkt en mee potld

worre alle gedichte

in de wirreld geschreve.

 

Wa vur monsters hizen 'r

poelind in de donkere

vrucht draogende put?

 

Wa vur ander ontspronge d'n dans,

de koolstof aachterlaotend

van hun botte?

 

Hoe kan 'n lvend et

d 'n gedicht is

'n saomehangend weze

 

mee bled en ajjem

ontsprite

n dooi kieme?

-

't Pepier is nie

alt wit as

d'n urste mrege.

 

't Is dik

't graauw en schraol

pepier van 'n verpakking;

 

dan wir is 't

luchtpostpepier,

licht als een wollek.

 

Mr 't is op 't pepier,

op 't wondziverend pepier

d 'n gedicht ontbot.

 

Hoe kan 'n lvend et

ontsprite

n grondstoffelijke grond?


 

Seamus Heaney (1939)

Ierland

 

Clearances 3

 

When all the others were away at Mass

I was all hers as we peeled potatoes.

They broke the silence, let fall one by one

Like solder weeping off the soldering iron:

Cold comforts set between us, things to share

Gleaming in a bucket of clean water.

And again let fall. Little pleasant spleshes

From each other's work would bring us to our senses.

So when the parish priest at here bedside

Want hammer and tongs at the prayers for dying

And some were responding and some crying,

I remembered her head bent towards my head,

Her breath in mine, our fluent dipping knives -

Never closer the hole rest of our lives.

 

Uit: The Haw Lantern, 1987


 

 

 

 

 

Riminge 3

 

As de ander weg warre nr de lste mis

Was ik meej 't rpel schlle himmel van heur.

Ze verbraoke de stilte, n vur n gelost,

Zas soldeersel as 't loskumt van de bout.

't Wtter in d'n emmer liet ze glanze.

Z 'ne mrege lang d hil zocht geplons

van mekaors wrek was schraolen trst,

et d ons bjjinbrocht, en toe ons ige.

Dus, toen d'n uwe drpspestoor n d'r bed

Mee veul gewld de gebeej der strvende inzette

En sommigte meebade en d'ander schrwde,

Docht ik n heur gezicht vlakb 't men,

D'rren ajjem in de menne, 't spel van ons messe -

Nooit dichter bjjin, hil de rst van ons lve.

 

William Shakespeare (1584-1616)

Engeland

 

Sonnet XVIII

 

Shall I compare thee to a summer's day?

Thou art more lovely and more temperate:

Rough winds do shake the darling buds of May,

And summer's lease hath all too short a date;

Sometime too hot the eye of heaven shines,

And often is his gold complexion dimmed;

And every fair from fair sometime declines,

By chance of nature's changing course untrimmed:

But thy eternal summer shall not fade,

Nor lose possession of that fair thou ow'st,

Not shall death brag thou wand'rest in his shade,

When in eternal lines to time thou grow'st.

  So long as men can breathe or eyes can see,

  So long lives this, and this gives life to thee.

 

Uit: Shakespeare's Sonnetten, Amsterdam, 1984


 

 

 

Sonnet XVIII

 

iw vergelke mee n'n zmmerdag?

Liever, bedochtzaam is iwe netuur.

De miwijnd trft d'n bloesem fn as rag,

En lke zmmer is mr kort van duur.

Soms worre we dur't himmelg verbrand,

Hil dik is z'nne guwe schn verdisterd;

Wa schn is kent n'n td d't is onthand,

Dur weer en wijnd n de netuur ontlisterd.

Mr iwe zmmer zal nooit echt vergn,

Zich nie ontdoen van 't schn d is verkrege;

Nooit zal d'n dd z'n knoke um oe sln,

D'n toekomst laacht oe zonder horte tege.

  Zlang 'r iemes is die kke kan,

  Zlang k blfde gij nog vrtbestan.

Umberto Saba (1883-1957)

Itali

Uit: Frans van Dooren, Gepolijst Albast, Baarn, 1994

 

 

 

 

 

La mia Bambina colla palla in mano

 

M'n klin meidje, d'n bol al in d'r hand,

meej d'r tw grte himmelsblaauw ge

en in d'r zmmerkleedje zi me: 'Pap,

ik wil vandaog meej oe op straot speule'.

Ik docht: van alle dinger die op de wirreld

schn en ntrekkelijk zn, weet ik inins

n welke ik b m'n klin meidje denke moet.

In lk geval n schim, zeeschim d wit

op 't wtter danst, n rk die blaauwig t

de schrstn kringelt en in de wijnd verwaait,

en n 'n wolkske d b klaoren himmel

fkes verschnt en wir verdwnt, n al

wa op de wirreld licht en luchtig is.


 

Anoniem

Rusland

Sowjetunie, 1952

 

 

 

 

Siberisch

 

Stik alln

stitt'r 'n wit

iel brkebumke

te rille

in de kilte

van 'nnen ijzige

wijnterse wirreld


 

Wislawa Szymborska (1923)

Polen

Uit:  Uitzicht op een zandkorrel, vertaald uit het Pools door Gerard Rasch, Amsterdan 1997

 

 

 

 

 

 

 

Loflied op de klinen igendunk

 

De klamper hi z'n ige niks kwllek te nmme.

Gewetesbezwaore kent de zwarte panter nie.

Piranha's denke mee hun wrk ged te doen.

De raotelslang zie d'r ige as vurtrffelijk.

 

Jakhalze mee kretiek op z'n ige bestn nie.

Sprinkhaon, krkkedil, rwrm, horzel

lve zs ze lve en zn 'r tevreje mee.

 

Honderd kilo wg 't hart van 'ne zwaordvis

mr van d'n andere kant bekeke is 't licht.

 

Niks is bistchtiger

as 'n ziver gewete

op de drde planeet van de zon.

 

 

'n Kat in 'n verlaote his

 

Ddgn d doede 'n kat nie n.

Want wa moet 'n kat

in 'n verlaote his nvange.

Tege de mrre oplpe.

Langs de meubels schoere.

Zgezeed niks veranderd,

mr alles toch anders.

Zgezeed niks verzet,

mr alles n de kant geschove.

En saoves brandt de lamp nie mir.

 

Stappen op d'n trap,

mr nie die stappe.

De hand die de vis op 't burdje li

is k nie de hand die d dee.

 

D'r begint hier niks

op gezette tj.

Niks gi hier mir

zs 't hurt.

Iemes was hier alt,

was inins weg

en bl bolstierig weg.

In alle kaaste gekeke.

Alle planke vloerre afgespold.

Onder 't kld gekeke en geneusd.

Tege de verbjje in zlfs

de pepierre durringegid.

Wa is 'r meer te doen.

Slaopen en wochte.

 

Assie nou trugkumt,

z'n ige lt zien,

dan zallie 't wete:

z gadde nie um mee 'n kat.

Norr'm toe lpe,

himmel nie van harte,

op m'n dooie akkertje,

op hg puj van getrjje zn.

En um te beginne

niks ging gespring en gemaauw.


 

Arthur Rimbaud (1854-1891)

Frankrijk

 

Le dormeur du val

 

C'est un trou de verdure o chante une rivire

Accrochant follement aux herbes des haillons

D'argent; o le soleil, de la montagne fire,

Luit: c'est un petit val qui mousse de rayons.

 

Un soldat jeune, bouche ouverte, tte nue,

Et la nuque baignant dans le frais cresson bleu,

Dort; il est tendu dans l'herbe, sous la nue,

Ple dans son lit vert o la lumire pleut.

 

Les pieds dans les glaeuls, il dort. Souriant comme

Sourirait un enfant malade, il fait un somme:

Nature, berce-le chaudement, il a froid.

 

Les parfums ne font pas frissonner sa narine;

Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine

Tranquille. Il a deux trous rouges au ct droit.

 

Uit:  Spiegel van de Franse pozie,  Amsterdam, 2004


 

 

 

 

 

De slaper in het dal

 

'n Gat vol grn wordur 'n strmke zingt,

't Krid d dur de drppels wurdt beroerd,

't Spattend wtter d as zilver blinkt,

De zon die over de grutse brg loert,

 

Nr 'ne soldaot die daor meej ope mond,

De nk mee wtterkrs umgve, li

Te slaope, zmr biten op de grond,

Blk in z'n grn bed wor zonlicht over gi.

 

Z'n vete in de lisse, slapt-ie. Flaauw

Lachend as 'n zek kijnd li-t-ie daor,

Netuur, wegt 'm wrrem, hij hi-g-'t ku.

 

De geure doen z'n neusvleugels nie trille;

Hij slapt in de zon, n hand op z'n stille

Borst mee tw rooi gaote, flakb mekaor.

 

Lars Forssell

Zweden

 

Het oor van Vincent van Gogh

 

Van Gogh snijdt z'n oor af

Hij windt er een handdoek omheen

Die langzaam rood wordt gekleurd

En stuurt het

Aan jou

 

Wat ga je doen met dit bewijs

Van liefde, dwaasheid, verdriet?

Werp je het vol afschuw in het vuur

Of op de vuilnisbelt

Of stop je het stiekem, misschien zelfs wel trots,

In een doosje?

 

Je hebt er eens iets in gefluisterd

Dat je zelf vergeten bent

Maar hij niet

 

Ik heb een vaag gevoel

Dat dit oor nog steeds bestaat

Gespitst

Eeuwig luisterend naar

Het licht van de wrede korenvelden

 

En het bruisen van de onverbiddelijke zon

 

Uit: Het leven dat eeuwig verder zal gaan. Twaalf moderne Zweedse dichters. Amsterdam, 1987


 

 

 

't Woor van Vincent van Gogh

 

Van Gogh snij s'n woor af

Hij wien t'r n'n aanddoek omeene

Die langsaomaon rwooier wordt

En stuur 't

Aon jou

 

Wa gaode doen mit di tjikke

Van liefde, zottegd, verdriet?

Vien d't zo afschuwelek da g't in 't vuur gwooit

Of op de mieswoop

Of douw d't stiekem, meschien zelfs wel grwootseg

In 'n dwooske?

 

Ooit dr stillekes iets in gezeejd

D ge zllef vergeete zijt

Mar ij nie

 

Ik dnk zo mar

Dat da-d-woor d'r nog steeds is

Gespitst

Vur altij lsterend aon

't Licht van de korevlde znder gevoel

 

En 't bruise van de zon znder genaode

 

Door Michel de Koning hertaald in het Gastels 

 

Fjodor Ivanovitsj Tjoettsef (1803-1873)

Rusland

Uit: Bloemlezing van de Russische pozie, Leiden, 1997

 n weggn is n'n depe zin te gve

(V razloeke jest vysokoje znatsjenje)

 

n weggn is n'n depe zin te gve:

Hoe ge k lief het, kort, 'n wwegh,

De liefden is n'n drm en kannie blve,

Of 't nou vrg  of laot is in 't lve,

Wakker wurdt 'ne mens tndelek alt.


 

Luis Vaz de Cames (1524-1580)

Portugal

Uit: Obras Completas, Lissabon, 1946

 

 

 

 

 

 

Herinnering n m'n geluk, gebroke

In d'n bloei dur kaoi en kaol bestn,

Lt m m'n zrgeleke lve gn

en daor wa ruste wor m'n liefdes spoke.

 

't Lot hi zich op m te dik gewroke

En zlfs 't onhil d nog toe kan sln,

As d geluk, dur m al afgedn,

M meej 't zeer nog kan komme bestoke.

 

In n uur was eweg wa ik mee smaachte

Gewonnen had en mee verdriet bewaor;

Dus lt me, gij, gelukkege gedaachte.

 

Vur 'n dil stopte hier de foltering

Van hil m'n lve en van duzend jaor.

Amper n jaor duurt de herinnering.


 

Hans Andreus (1926-1979)

Nederland

 

Voor een dag van morgen

 

Wanneer ik morgen doodga,

vertel dan aan de bomen

hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan de wind

die in de bomen klimt

of uit de takken  valt,

hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan een kind,

dat jong genoeg is om het te begrijpen.

Vertel het aan een dier,

misschien alleen door het aan te kijken.

Vertel het aan de huizen van steen,

vertel het aan de stad,

hoe lief ik je had.

 

Maar zeg het aan geen mens.

Ze zouden je niet geloven,

ze zouden niet willen geloven dat

alleen maar een man alleen maar een vrouw,

dat een mens een mens zo liefhad

als ik jou.

Kempenlands

 

 

Vur n'n dag van mrege

 

As ik mrege ddgai,

vertl dan n de bum

hoeveul ik van oe hiel.

Vertl 't n de wijnd

die in de bum klimt

of t de takke valt,

hoeveul ik van oe hiel.

Vertl 't n 'n kijnd

d jong genoeg is um 't te begrpe.

Vertl 't n 'n bist,

meschien enkel dur 't n te kke.

Vertl 't n de his van stn,

vertl 't n de stad

hoe lief ik oe had.

 

Mr zeg 't n gin mens.

Ze zouwen oe nie geleuve.

Ze zouwe nie wille geleuve d

enkel 'ne vent enkel 'n vrouw,

d 'ne mens 'n mens zo gr zag

as ik iw.

 

Westbrabants

 

Vor n'n dag van morrege

 

Wanjir 'k morrege dwoodgaon,

vetl dan aon de bwoome

oeveul ik van oe ieuw.

Vetl 't aon de wiend

die in de bwoome kliemt

of uit de takke valt.

Vetl 't aon 'n keind

d joonk genogt is om 't te begrijpe.

Vetl 't aon 'n bjist,

misschien nkelt dur 't aon te kijke.

Vetl 't aon d'uize van stjin,

vetl 't aon de stad

oe gren ik oe zaag.

 

Mar zg 't teege gin mns.

Ze zouwen oe nie gelwoove.

Ze zouwe nie wulle gelwoove

dad nkelt n'n vent nkelt 'n vrouw,

da ne mns 'n mns zo ieuw

as ikke van jou.

 

Michel de Koning


 

Guillaume Apollinaire (1880-1918)

Frankrijk

 

Le chat

 

Je souhaite dans ma maison:

Une femme ayant raison,

Un chat passant parmi les livres,

Des amis en toute saison

Sans lesquels je ne peux pas vivre.

 

La chenille

 

Le travail mne la richesse.

Pauvres potes, travaillons!

La chenille en peinant sans cesse

Deviet le riche papillon.

 

Uit: De moderne Franse pozie, een anthologie, Amsterdam, 2002


 

 

 

De kat

 

Ik wens vural vur m'n gezin:

Gewn 'n vrouwke mee goei zin,

'n Kat die dwlt dur m'n gedichte,

Vriende laot ik 'r alt in.

Wa valt 'r zonder t te richte?

 

De rups

 

Van werke worre mense rijk.

Z, rrem dichters, n de slag,

Want zwoegend hi de rups gelijk:

Ze kumt as vlinder vur d'n dag.

 

Rolf Haufs  (1935)

Duitsland

 

Warten

 

Worauf eigentlicht. Du hast doch schon

Alles begriffen. Die Zeit sagt man

Geht weiter. Und du. Knochen von Fuss bis Kopf.

Darber dnne Haut. Dazwischen

Aufschwnge. Strze.

 

Geh auf die Strasse. Die ist dir bekannt.

Steig auf einen Turm. Rundum das Wetter.

Sprich mit den Philosophen. So flach

Waren die Ebenen der Landschaft

Frher. Nach ihnen immerhin

 

Sehnsucht. Vorstellungen von Bewegung.

Korn und Gras. Bombensplittersterne, Spielzeug

Vom Himmel. Und Nebel, gndig weiss

In der Frhe. Wir erkannten uns

Nicht.

 

Danach wieder Rckfall. Zimmer mit Gegenstnden.

Uhr. Topf. Brief. Schreibzeug. Kalender.

Reisen noch einmal gedacht. Sturm vor Elba.

Krankheit in Psychikon. Warmer Tee.

Jetzt ber

 

Vergesse ich alles. Die Hhe, von der aus

Wir hinuntersahen auf der Feuerschlucker.

Hatte er nicht grne schuhe an. Oder lief er

Auf Strmpfen. Und das Huhn, das ihm

Weggelaufen war. Rot oder weiss.

 

Uit: Grsser werdende Entfernung, Reinbek, 1979


 

 

 

Wochte

 

Wrop eigelek. Ge het toch al

Alles begrepe. D'n td zegge ze

Gi mr vrt. En gij. Knoke van top tot tn.

Durover 'n dun vl. Durtusse

Hobbels en holtes.

 

G de straot op. Daor witte de weg.

Klim in n'n trre. Rontelum oe 't weer.

Prt mee de fielezofe. Z plat

Warre de vlaktes in 't landschap

Vruger. In llek geval nor ze

 

Trug wille. Vurstellinge van beweging.

Krre en gras. Bmschrrevestrre, spulge d

Van d'n himmel. En mok, genaodig wit

In de vruugte. We herkenden ons

Nie.

 

Durnao wir trugslag. Kammer mee dinger.

Klok. Pan. Brief. Schrfgeri. Kelnder.

Reize nog 's belfd. Strm vur Elba.

Kortsliting in d'n bol. Hten thee.

Mr intusse

 

Vergt ik alles. De hgte van wort

We nor beneje keke op de vuurfrter. Hattie

Gin grn schoen n. Op liep ie op

Zokke. En die hen die vur 'm was weg-

Gelpe. Rd of wit.

 

Gaius Valerius Catullus (84-54 v.Chr.)

Romeinse Rijk

 

Kusse V

 

Lve, Lesbia, is liefhebbe

en oe ige niks gelege laote ligge

n 't gegrom van uw manne.

 

De zon gi n en gi wir t.

As ons licht immel tgi

wocht ons de naacht vurged.

 

Gf me honderdduzend kusse

en duzend-en-n 'rb

en duzend-en-n as toemaot.

 

En z duzend kirre

tot we d'n tl kwt zn

en 't ntal vergte,

 

zd gin kaoi tong sjeloers

kan zn as ze te wete kumt

hoeveul 't 'r zn geweest.


 

Charles d'Orlans (1391-1465)

Frankrijk

 

Le temps a laissi son manteau

De vent, de froidure et de pluye,

Et s'est vestu de brouderie

De soleil luiyant cler et beau.

 

Il n'y a beste ne oyseau

Qu'en son jargon ne chante ou crie:

Le temps a laissi son manteau

De vent, de froidure et de pluye.

 

Rivire, fontaine et ruisseau

Portent, en livree jolie,

Gouttes d'argent d'orfaverie;

Chacun s'abille de nouveau.

Le temps a laissi son manteau

De vent, de froidure et de pluye.

 

Uit: Spiegel van de Frans pozie, Amsterdam, 2004

 


 

 

 

De wijnterjas is tgedn,

't Weer draogt nou 't licht gewaad

Van zilverwrek, gudbrokaat,

De flle ku hi afgedn.

 

'r Klinkt gefieter en geblaat

In glorievolle overdaad:

De wijnterjas is tgedn,

De flle ku hi afgedn.

 

De drpsfontein sti alwir n

En alles draogt 'n nuw gewaad

Van zilverwrek, gudbrokaat

Um z 't vurjaor in te gn:

De wijnterjas is tgedn.

 

Louis Veuillot (1813-1883)

Frankrijk

 

Marie

 

Un long hiver allait finir:

Dj la bise tait moins forte;

Le premier souffle du zphir

D'Avril entre-billait la porte;

 

Il ramenait l'aimable escorte

Du printemps vert, prt fleurir;

On voyait le lilas s'ouvrir,

Lorsque notre Marie est morte.

 

Le ciel aussitt se voila;

De nouveau la bise souffla,

Glaant la terre moins pare;

 

Tout le printemps fut assombri,

Avril manqua dans la contre,

Et les lilas n'ont point fleuri.

 

Uit:  Perles de la Posie Franaise Contemporaine, Brussel, 1906


 

 

 

Ons Merie

 

De wijnter is 'n strvend dier,

De wijndvlaoge al minder fl,

April kumt hil ged in z'n vl,

Zet schn 't vurjaor op 'n kier.

 

Al wa nog nie bedrven is

D'n overschot van goeien toei,

Ston op 'n haor nao al in bloei,

Toen ons Merie gestrven is.

 

De lucht is onbestove blaauw,

De wijnd blaost ongeloge fris

en rakt 't gras en k d'n daauw.

 

Opins kumt 'r 'ne schaduw n:

April verbildt m'n grt gemis,

Mi groei en bloei is't rap gedn.

 

Antonio Machado (1875-1939)

Spanje

Uit: Natuur zal kunst nooit blijvend evenaren, De Westeuropese pozie in honderd gedichten, Amsterdam 1996

Over de levensweg

 

De klok sloeg twalef...of twalef kirre;

mee ging 'r 'n schup de grond in...

't... is mennen td zeej ik - ... De stilte

zee me toen: zitt'r nie meej in,

d de lsten drppel trillend in

de wtterklok valt, ziede nt z min.

 

Nog hil lang slaope

zulde gij n deze kant

en dan, op 'ne klaore mrege

ligt oew boot n gene kant.


 

Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832)

Duitsland

 

Wanderers Nachtlied

 

ber alle Gipfeln

Ist Ruh,

In alle Wipfeln

Sprest du

Kaum einen Hauch;

Die Vgelein schweigen im Walde.

Warte nur, balde

Ruhest du auch.

 

Uit: Spiegel van de Duitse pozie, Amsterdam, 1984


 

 

 

Naachtelek kierlied

 

De brgtoppe nge

Nor rust.

De blarkes krge,

wijnd-gekust,

nie 't minst geril;

De zangveugeltjes zinge ginins.

Wocht mr, inins

Valde k stil.

 

Dante Alighieri (1265-1321)

Itali

 

Canto 1

(fragment)

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita

     Mi ritrovai per una selva oscura,

     Ch la diritta via era smarrita.

 

Ahi quanto a dir qual era cosa dura

     Questa selva selvaggia ed aspra e forte,

      Che nel pensier rinnova la paura!

 

Tanto amara, che poco pi morte:

      Ma per trattar del ben ch' i vi trovai,

      Dir dell' altre cose, ch' io v' ho scorte.

 

Uit:  Frans van Dooren, Gepolijst Albast, Baarn, 1994


 

 

 

Zang 1

 

 

Krk halverwege op m'n lvespad,

      Van God verlaote en van alles los,

       Wier ik 's hevig b de kl gevat,

 

Toen ik verdwalde in 'n hil dicht bos.

        't Was daor donker en z ku en kil

        D ik van schrik al nie mir slikke kos.

 

Ik was hst dd en hiel me miskestil,

        Mr wa ik daor von, was z god en ged,

        D ik 'r gr wir over praote wil.

 

Paul luard (1895-1952)

Frankrijk

 

Poisson  

 

Les poissons, les nageurs, les bateaux

Transforment l'eau.

L'eau est douce et ne bouge

Que pour ce qui la touche.

 

Les poissons avance

Comme un doigt dans un gant,

Le nageur danse lentement

Et la voile respire.

 

Mais l'eau douce bouge

Pour qui la touche,

Pour le poissson, pour le nageur, pour le bateau

Qu'elle porte

Et qu'elle emporte.

 

Uit: De moderne Franse pozie, tweede druk, Amsterdam, 2002


 

 

 

Vis

 

De visse, de zwemmers, de bote

Vervrremen 't wtter.

't Wtter is zocht en bewgt

Enkelt vur wie 't nrakt.

 

De vis makt vrt

As 'ne vinger in n'n handschoen,

De zwemmer schommelt traog

En 't zl halt ajjem.

 

Mr 't zochte wtter bewgt

Enkelt vur wie 't nrakt,

Vur de vis, vur de zwemmer, vur de boot

Die 't draogt

En die 't mdraogt.

 

Paul Verlaine (1844-1896)

Frankrijk

 

Chanson d'automne

 

Les sanglots longs

Des violons

 De l'automne

Blessent mon coeur

D'une longeur

 Monotone.

 

Tout suffocant

Et blme, quand

 Sonne l'heure.

Je me souviens

Des jours anciens

 Et je pleure;

 

Et je m'en vais

Au vent mauvais

 Qui m'emporte

Dea, dela

Pareil la

 Feuille morte.

 

Uit: De moderne Franse pozie, Amsterdam, 2002


 

 

 

Naojaorslieke

 

Gestaog geklaog

Van naojaorsdaog

 Rakt m'nne ziel.

'n Valse snaor,

'n Triest gebaor:

'n Blad d viel.

 

Ik denk, ik stik,

Verblikt hur ik

De kerkklok sln.

Denk n d'n td

Verwaaid en wd:

'n Traon dringt n.

 

En ik ontvlucht

't Strmgerucht

 Hervat m'n pad

En dool mr wir:

Strak lig ik nir

 As 'n dooi blad.

 

Victor Hugo (1802-1883)

Frankrijk

 

Demain, ds l'aube

 

Demain, ds l'aube, l'heure o blanchit la campagne,

Je partirai. Vois-tu, je sais que tu m'attends.

J'irai par la fort,  j'irai par la montagne.

Je ne puis demeurer loin de toi plus longtemps.

 

Je marcherai les yeux fixs sur mes penses,

Sans rien voir au-dehors, sans entendre aucun bruit,

Seul, inconnu, le dos courb, les mains croises,

Triste, et le jour pour moi sera comme la nuit.

 

Je ne regarderai ni l'or du soir qui tombe,

Ni les voiles au loin descendant vers Harfleur,

Et quand j'arriverai, je mettrai sur ta tombe

Un bouquet de houx vert et de bruyre en fleur.

 


 

 

 

 

 

Mrege, b zonsopgang

 

As de mrege de vlden op lt lichte,

Kom ik nor oe toe, ik weet d ge op me wocht,

Ik gai dur bosse en heuvels, zie vrgezichte.

Ik kan hier nie mir blve, nou ik n oe docht.

 

Ik lp mr wa, ge gericht op m'n gedaachte,

Ik zie bite nie veul, ik hur ginins gerucht,

Vur m worre de daog hst as donkere naachte,

Op weg, mee kromme rug, van drp nor gehucht.

 

Dan kumt 'r 'nne guwen aovend op me af,

Mr ik zie niks, k nie de zwanen in de wi,

En meej as ik daor nkom, leg ik op oe graf

'n Grn tkske hulst en 'n bloeiend buske hi.

 

William Blake (1757-1827)

Engeland

 

The sick rose

 

O Rose, thou art sick!

The invisible worm

That flies in the night

In the howling storm,

 

Has found out thy bed

Of crimson joy,

And his dark secred love

Does the fly destroy.

 

Uit: Spiegel van de Engelse pozie, Amsterdam 1991


 

 

 

De zeke rs

 

rs, ge zt zek!

'ne Schim van 'ne wrm

Die in de naacht vlegt

In vlegende strm,

 

Drong dur in oew bed

D't rd frt bezielt:

Dur heur vals gesjans

Ũiw lve vernield.

 

Gerard Manley Hopkins (1844-1889)

Engeland

 

Spring

(fragment)

 

Nothing is so beautiful as spring -

  When weeds, in wheels, shoot long and lovely and lush;

   Thrush's eggs look little low heavens, and thrush

Through the echoing timber does so rinse and wring

The ear, it strikes like lightnings to hear him sing;

  The glassy peartree leaves and blooms, they brush

  The descending blue; that blue is all in a rush

Which richness; the racing lambs too have fair their fling.

 

Uit: Spiegel van de Engelse pozie, Amsterdam, 1991


 

 

 

Vurjaor

 

 

Niks is z schn as 't vurjaor d dringt -

  't Onkrid d in kringe z'n duvels ontbond;

  'n Lijsteri mee n'n himmelsen ondergrond,

De lijster die hl as d'n bliksem zingt,

Meej impesant oew rre waast en wringt;

   D'n prenbm in blad en bloei, verbond

   Van licht en himmelsblaauwen aachtergrond;

'n Jong schapke d hst t z'n vl springt.

 

Djamel Ibn Abd Allh Ma'mar (???-701)

Arabi

Uit: Een Arabische tuin, Klassieke Arabische Pozie, Amsterdam, 2000

 

Al vurd we gemakt warre,

was menne ziel n mee die van heur;

toen we nog drppels zaod warre,

toen we nog in de wieg laoge.

't Groeide meej 't groeie

van ons ige. 't Nam alsmr toe

en d zal nooit mir ophuwe

k al gn we dd.

't Zal vort alt blve, k

as ons gebint onder de zrk li.

Ze hi z'n zochte hid d wtterdrppels

d'r hst schramme b 't waase,

en as ze kleer droeg van ziver

rseblkes, zouwe die d'r vl dur doen.

Ze is z gevuleg d kleer van zj

nog te zwaor vur d'r zn;

ze klaogt b d'r vriendinne

over de zwarte van d'r kettingske.

Ik heb te doen mee d'r wange

as ik n d'r kk:

bang d m'n ge daor

afdrukken aachter laote.


 

Giuseppe Ungaretti (1888-1970)

Itali

Uit: Gepolijst Albast, Baarn, 1994

Krsmis

 

  Ik heb gin zin

um onder te dike

in 'ne wirwar

van strtjes

 

  Lt me z ligge

as 'n

ding

in n'n

hoek

nirgeleed

en vergte

 

  Hier

vuulde

niks anders

as de vertrstende wrmte

 

  Ik ben n

mee de vier

plmkes

rk

in de schuw


 

Emily Dickinson (1830-1886)

Verenigde Staten

 

If I shouldn't be alive

When the Robins come,

Give the one in red Cravat,

A memorial crum.

 

If I couldn't thank you,

Being fast in sleep,

You will know I'm trying

With my Granite lip.

 

Uit: A Thing of Beauty, Amsterdam, 2005


 

 

 

 

 

As de roodborsjes komme

En ik ben nie mir hier,

Gf dieje mee de rjjen das

Van m 'ne krmmel of vier.

 

As ik oe nie bedanke kan,

Liggend onder de grond,

Bedenk d ik m'n best doe

Mee m'nne stne mond.

 

Jean De La Fontaine (1621-1695)

Frankrijk

 

Le Corbeau et le Renard

 

Matre Corbeau, sur un arbre perch,

  Tenoit en son bec un fromage.

Matre Renard, par l'odeur allch,

  Lui tint peu prs ce langage:

  H, bonjour, Monsieur du Corbeau.

Que vous tes joli! Que vous me semblez beau!

  Sans mentir, si votre ramage

  Se rapporte votre plumage,

Vous tes le Phnix des htes de ces bois.

A ces mots, le Corbeau ne se sent pas de joie;

  Et pour montrer sa belle voix,

Il ouvre un large bec, laisse tomber sa proie.

Le Renard s'en saisit, et dit: Mon bon Monsieur,

  Apprenez que tout flatteur

  Vit au dpens de celui qui l'coute:

Cette leon vaut bien un fromage, sans doute.

  Le Corbeau honteux et confus

Jura, mais un peu tard, q'on ne l'y prendroit plus.

 

Uit: Fables, texte intgral, Verviers, z.j.


 

 

 

De kraai en de vos

 

Meej 'n schn, dik stuk ks in d'n bk,

  Zat mister de kraai op n'n dikken tak.

Mister de vos vong dieje ksgeur krk,

  Bedocht 'n list, want ie verston z'n vak:

  H, jonker de kraai, ik zeg oe gedag

Nou ik oew schn kld bekke mag!

  Ik zou 'r nie vrimd van stn te kke

  As stem en kld warre te vergelke

En ge nachtegaol waart van dees grt bos.

Van frtigh rakte de kraai himmel los

  En vur 'n leke vur de slimme vos

Opent ze d'n bk: de ks viel in 't mos.

De vos viet 'm en zee: lir van m'n rijme

  D wie hil ged is in 't slijme

  Ten koste lft van wie 'm vertriwe.

Vur m is de ks, al war 't d'n iwe.

   De rem kraai schamde d'r ige kepot

En zwoer: nooit mir stai ik nog vur zot.

 

Ole Sarvig (1921-1981)

Denemarken

 

Uit: Een maan door het koren, Amsterdam, 2000

 

 

Christus in 't krre

 

Ik zag 't krre vannaacht,

't drmende krre,

krre en aore van alle mensekeinder

op dees vlde.

 

Ik zag 't vemrege rond vf re,

toen Christus kwam,

't blk uur, worin keinder gebrre worre

worin brand tbrkt.

 

't Was z schn, Ze sliepe z stil.

En Christus ging as 'n maon dur 't krre.


 

Francesco Petrarca (1304-1374)

Itali

 

Canzoniere CXXXIV

 

Pace non trovo, e non ho da far guerra;

e temo, e spero; et ardo e son un ghiaccio;

e volo sopra 'l cielo, e giaccio in terra;

e nulla stringo, e tutto 'l mondo abbraccio.

 

Tal m'ha in pregion, che non m'apre n serra,

n per suo mi riten n scioglie il laccio;

e non m'ancide Amore, e non mi sferra,

n mi vuol vivo, n mi trae d'impaccio.

 

Veggio senza occhi, e non ho lingua, e grido;

e bramo di perir, e cheggio aita;

e ho in odio me stesso, e amo altrui.

 

Pascomi di dolor, piangendo rido;

egualmente mi spiace morte e vita;

in questo stato son, donna, per vui.

 

Uit:  A thing of beauty, Amsterdam, 2005


 

 

 

De kluts kwt

 

Ik vn gin vrede en ik wil nie vchte,

ik hoop en vrees, ik gloei en heb 't ku,

ik staoi in m'n rcht en ik wil nie rchte,

ik schl op de wirreld wor ik van hu.

 

Ik zit nie vaast en ik vuul me gebonde,

ik heb huvaast en ik raok van de wijs,

ik ben verheve en gaoi toch te gronde,

och, de liefde is hl en parredijs.

 

Verblijnd zie ik, ik roep en kannie praote,

ik haot m'n eige, hu van iedern,

ik kk ged t en heb niks in de gaote,

 

ik schrw tevreje, traon en lach inn,

lven en dd zn allebei m'n maote:

en d, m'n meidje, kumt dur iw alln.

 

Der Krenberger (ca. 1160)

Oostenrijk

 

'Ich zg mir einen valken mre danne ein jr.

d ich in gazemete als ich in wolte hn

und ich im sn gevidere mit golde wol bewant

er huop sich f vil hhe und floug in anderiu lant.

 

St sach ich den valken schne fliegen:

er fuorte an snem fuoze sdne riemen,

und was im sn gevidere alrt guldn.

got sende si zesamene die gerne geliep wellen sn!'

 

Uit: Deutsche Lyrik des Mittelalters, Manesse, Zrich


 

 

 

Ik treinde 'nne valk langer dan 'n jaor,

toen ik 'm z zig hai s ik 'm hebbe woow,

versierde ik z'n vre mee gud en allerhand

en ie steeg  op en vloog nor 'n hil vrimd land.

 

Nou zie ik dik 'nne schnne valk vlege

mee n z'n pte van die zje riemkes

en z'n vre zn himmel rd en gud.

D god bjjindu wa vammekaor huwt.

 

Eugne N. Marais (1871-1936)

Zuid-Afrika

 

Winternag

 

O koud is die windjie

  en skraal.

En blink in die dof-lig

  en kaal,

so wyd as die Heer se genade,

l die velde in sterlig en skade.

  En hoog in die rande,

  versprei in die brande,

is die grassaad aan roere

  soos winkende hande.

 

O treurig die wysie

  op die ooswind se maat,

soos die lied van 'n meisie

in haar liefde verlaat.

In elk grashalm se vou

blink 'n druppel van dou,

en vinnig verbleik dit

  tot ryp in die kou!

 

Uit: Gerrit Komrij, De Afrikaanse pozie, Amsterdam, 1999

 

 

 

Wijnternaacht

 

kuw is d wijndje

  en schraol.

't Blinkt in't dof licht,

  is kaol,

z wd s d'n Heer z'n genaai,

li in licht en lommer de waai.

  En hg op de brgrande

  tusse verspride brande,

is 't graszaod n't roere

zos wenkende hande.

 

treurig 't wske

  op stewijndse maote,

zos 't lied van 'n mske

in d'r liefde verlaote.

In lke grasspriet z'n vuw

blinkt n'n drppel duw

en hil gauw verblkt 't

  tot rp in de kuw!