CuBra
INHOUD HOPPEN- BROUWERS
HOME
NATUUR
SPECIAAL
AUTEURS
TEKSTEN
KUNST
FOTOGRAFIE
BRABANTS

Print Pagina
Deze gedichten zijn afkomstig uit de bundel 'Calendarium poeticum - Een galerij van dagen'; de nummering en datering van de gedichten  verwijzen daarnaar.
 

FRANS HOPPENBROUWERS

Kempische Kelnder

 

Jannewarri

 

't Nuw jaor is in goeien doen geborre,

hoewl de kachel almr harder loeit

en de bezrgdh in de naachte groeit:

de Dommel is bekant al toegevrorre.

 

Al higg't daglicht wa n duur gewonne,

de wijnter hlt 't vreze hil strak vaast

en d bezrgt 't jong schot grte laast:

krk of ie lang op wirvraok hi gezonne.

 

'n Goei vertriwe splt d'n hardste stn:

al zaog ik graon stn strve in de vore,

in d gelf klaogt niemes stn en bn.

 

In m begient 't vurjaor zocht te glore:

'n bietje hoop, te kp ofwl te ln,

en niemes kan d nog de grond in bore.

 

 

Fibbrewarri

 

't Lichtmes hi de naachte ngesneeje

en plkte laog vur laog 't donker los.

't Urst herlft 't hst gestrve bos,

de mlle flt wir zochjes z'n gebeeje.

 

Blk licht vlt op 't nirgedrukte mos

d alwir rcht kumt um zich n te kleeje

mi gruun fluweel n t zichzlf te treeje:

'n mat van rd mee 'ne gezondem blos.

 

Hoewl de wijnter ondergronds nog gromt,

rik ik toch in de vurjaorslucht de waore

vrkesmst. n m'n wanhoop is verstomd.

 

In m kumt stiln de goei zin gevaore

nou al 't kaoi rap nor 't noorde strmt,

wornao 't weer gevuuglek op kan klaore.

 

Mrt

 

Kenmrkend is die wisseling van waacht,

retzwarte wolke die de zon verdrve,

de lentezon die ons wir in kumt vrve,

d zij 't waar die knaogde n de naacht.

 

De zwarte wolke lsde wir hun vraacht,

mr dur de zon zal al 't gruun beklve.

't Licht prebeert de rimtes in te lve,

't wtter spuult mee ongebonde kraacht.

 

In m is mnd nao mnd de wens gegroeid

um nog wir 's 'n vurjaor mee te maoke.

Ik zie tevreeje hoej 't spnkrid bloeit,

 

begroet de zon die s 'n klimmend baoke

de lucht in gi n zich meej ons bemoeit:

zij zuukt ons strak bekrelend te raoke.

 

 

April

 

De malsigh van dees gestrest sezoen

veraast me nie, die waar d'r irder al.

Ik heug me k d'n td van 't verval

die zonder reeje wir z'n wrk zal doen.

 

Hil fkes pruuf ik van ontbottend blad,

't hg en schl geroep van roek en ral,

s of dees vurjaor wwig vrt gn zal,

di grt memnt evl gin nd mir had.

 

Hil dep in m groeit 't vertriwe n,

't vaast gelf d 't wl ged zal komme,

umd we wir de geie kant op gn.

 

't Vuult s btter en s vtte romme

nou alles wir vol blad en bloem kumt stn,

't wijnterld vur fkes zal verstomme.

 

 

Mi

 

Van vttigh drpt de gekrnden td

van dees hil mnd die ik 'ne zge noem

en die ik um z'n mand vol deugde roem:

de mi ruupt alle daog van wit en wd.

 

De mi rakt nooit de ige glorie kwt,

zlang de bie op zuuk nr hnning zoemt,

de kikvors plompend in de vijver ploempt,

zd ik 't wijnterweer vurged vergt.

 

'n Grt gelf hi in m postgevat

nou de goei dinger zich bereid verklaore

hil lang te blve: baokes op 't pad

 

die schn n wwig n de jonkh paore,

sof d'n td gin rcht van sprken had.

D'n uwerdom wil daor et van bewaore.

 

 

Juni

 

De zmmer hi zich nr de zon geplid

um ged 't ongezfde licht te vange

en te voldoen n 't vurzien verlange

n geurig gras d nddig moet gehid.

 

Ooit wier di licht gektend en gekid

n in de krkers van 't zwart gevange:

we leken n 'ne zjen draod te hange

die brke zow s strak 't lot zich plit.

 

Dep in de ziel ontkiemt 't hllig vuur

d s 'n godslamp wwig brande zal

n alt borg zal stn vur td en duur.

 

De zon zal vrtdoen en kent gin verval,

d'n aovend rekt zich t nr't laote uur,

de maon verstopt zich in n'n ike wal.

 

 

Juli

 

De nirgang wurdt vurzichtig ingezet

al hi de zon de wil nog en de kraacht

um lken dag te knaoge n de naacht,

wars van de tgeharde zmmerwet.

 

Wie hi de wzers van de klok verzet,

wie vcht nog tege kaod en overmacht?

Wie van de hitte nr verlichting smacht

wurdt onder druk van dag en uur geplet.

 

s ltter dan in ons d'n aovend dalt,

'ne zochtem bries de lijndeblaor beroert,

kumt iedern die nr verkoeling talt

 

onder d'm bm wor nou de tortel koert.

n s de maon van witte lister stralt,

worre we stil, toe in ons hart geroerd.

 

 

Augustus

 

D'r kroop al veul verdorring in de daog,

'n srt verstarring in de lp van td.

Wie nie ontspoorde rakte vuling kwt:

't is drrm d'k me nie mir bite waog.

 

Gin mens hurt d ik um verkoeling vraog,

gin wolk die nog 'n hndje toe wil stke,

gin zuchje wijnd d 's bezrgd kumt kke.

Wa hlpt 't, s ik unnen dag lang klaog?

 

D'r kumt in m 'n nuuw gelf nr bove

s ik in his, gerdne himmel dicht,

'n bild krg van besnwde wijnterhove.

 

Ik hul me in 'n kld van killer licht

n t de schaauw kumt rulle snw gestove,

s 'n vurbarrig, wijnters weerbericht.

 

 

Septmber

 

De gstmnd makt zich van de zommer los,

de raome stn wir ope zonder horre.

't Is vural 'n vraog van zn of worre

die ronddwlt dur 't stiln zwgend bos:

 

d'r zilt 'n blad nor 't al wochtend mos.

Ofschn 'r zuutjesn al lf verdorde,

bl toch 't wochte op de woeste horde:

d'n hrfst git dan de zworste trosse los.

 

D'r lft in m 'n vrimd srt onbehaoge,

'n dep gevuul d mmel n me knaogt,

de poort wd opent n de leste vraoge.

 

Mr in de schaduw die de koelte draogt

n bi is van 'n hil stl inder daoge

verman ik me: wir iemes die nie klaogt.

 

 

Oktober

 

De wnmnd tovert nou in gl en rd,

veul strike kleeje zich in fller kleure

die zlfs 'nen uwe mens op kanne beure:

d'n hrfst sti stiekem vur 'ne stillen dd.

 

Ik schuw de wolke n de grte stt

van vogels die hil't hrfstelek gebeure

triwhartig overdoen, tot in d'n treure,

umd de treklust ndringt: hge nd.

 

D'r schilt in m 'n ged verbrge plk

wor ik nie over praot, 't zal nie baote.

Ik volg de vlucht van kranen op d'n trek:

 

de v-vurm kr de leste daoge gaote

die veul gn lke op de witte vlk

die ik strak, gr of nie, zal ope laote.

 

 

Nvmber

 

D'n td stkt de klaroen der eindigh,

gedachtenis aan hun die vur ons ginge.

Lt ons vur die verdwalde mense zinge

die ons zn vurgegn in d'wwigh.

 

Gedenk de mens, zie z'n verlaotenh.

Wa rst ons dan irbiedig nir te kniele,

meej ndacht vur die weggevalle ziele,

want dd zn is evl gin klnnigh.

 

D ik wir 'an 't graf ben toegekomme,

kumt dur de zwarte kraaien in de lucht

die hun gekraas alwir hebbe hernomme,

 

al drvend op de wijnd die s 'ne zucht

de urste daog wl nie mir zal verstomme.

't Vuugt me nie, d ndejaorsgerucht.

 

 

Dissmber

 

De fistmnd hult zich daog al in 't dister,

van ginne vogel hurde nog gezang.

Dees is gin stilte wor ik n verlang:

alln de wijnd makt 'n hil zocht geflister.

 

Ik lp wa dur 't leeg en zwgend vld

n denk n dinge die ik hier nie noem.

Ik zuuk de vogel en ik zuuk de bloem,

vervloek de wijnter die vur m nie tlt.

 

Ik weet 't, strak vlt 'r wir et te viere,

dan kumt d jaorlekse gebrtefist,

de vrouwe gn in his alles versiere.

 

n't fist d ik nog nooit nie heb gemist

is 'ud en nuw' meej lliebol en borrel,

't zaolig tnd wor ik nooit n morrel.