INHOUD COMMUNIE
INHOUD LEED
HOME
AUTEURS
TEKSTEN
BRABANTS
INTERVIEWS
SPECIAAL

Print pagina

Mijn Eerste Heilige Communie
Stuur ons uw verhaal over
uw Eerste Communie-dag
Inzendingen: leed@brabantsdagblad.nl

Elie van Schilt (1935)


Un jaor laoter is ur nog un foto gemokt, ik ok nog mee mun communiepekske, de pepkus en de mouwkus waren wel iets tekort geworren

Irste Communie

 

Ut was in 1935 toen ik mun irste Communie moog doen, mar daor ging hil wet aon vurraaf.

Op school waren we al weken van tevurren aon ut oefenen. Want ut was nie alln Communie, n daor kwaam meer bij kken. Ge moest weten det de mis mee dun " Kyri " begon en mee dun " Ita misa est " er uyt scheei.. Mar wet ur tussen kwaam, " dun sanctus " en het " Agnus Dei " daor moeste ok ut n en aander van af weten.

Moest ok al un bietje uyt dun Kattegismus weten te vertellen. Ut hield nie op. Ge moest weten wet de dagelukse en de grte zonden waren, terwl ik un paor maonden daorveur nog nie eens wies wet zonden waren. Ons moeder zee wel t, " ut is zunde " mar dan was de melk zuur geworren, of ik had un gat in menne sok gevallen, mar det sunde was nie de zonde waor we nauw over moessen leren. Ut ' Wees gegroet " en ut " Onze vader " kende de miste al.

In de kerk gingen we oefenen, hoe degge moest biechten. We heurde over de absolutie en de pinnetentie , hoe meer degge gedaon had, hoe grter de pinnetentie was, dus toen en ok laoter din we mar nie teveul.

Ok ut akte van berouw moeste kennen, want as ge gin spt, dan wieren ok oe zonden nie vergeven. As ge te dikkels grtte zonden dit, dan kreegde ok gin absolutie mar ut schuyfke.

Ok moessen we nor de communiebank, knielen mee oe haanden onder ut laoken wet ur over heen laag, oe tong uytsteken, we kregen toen un ongeweeien hostie op ons tong, om te leren hoe we die langsaam op ons tong moessen laoten smelten, want ge moogt ur nie op bten.

Onz moeder had ut ur ok druk mee. Ze kon gelukkig zelf goed naoien, want ur moes un Communiepak komen, nuuw schoenen, kousen en un nuuw hemd. Ok moes ur van alles in huys komen vur ut fist. Un paor medjes uyt de buurt, die mogen bruidje zijn, die moesen dan strooien as ge uyt de kerk wir oe gen straot in liept.

Dan was daor eindelijk die dag van de irste communie, de Vrddag daorveur, moesse we irst allemal nog gaon biechten, want oe zieltje moes schn zn. Ok nor de kapper, ik geleuf det toen nog un dubbeltje koste. Vur men was ut ok dun irste keer, want aanders knipte ons moeder aaltij, model? Ditter nie toe, as ut mar kort was.

Nou daor stond ik dan die Zondagmrgen, mee mun communiepak des moeder vur men had gemokt, un wit overhemke, un stropdaaske en zwarte lakschuuntjes.

Ik mg alln mar stil op unne stoel zitten tot we nor de kerk gingen, bang de'k iets vuyl z maoken.

Nuchter, dus ginne slok waoter of niks, die heilige hostie mg nie tussen roggebrd, mee reuzel en suyker tercht komen.

Tussen Pa en Moeder in, on iedere kaant un haand, op weg nor de kerk. Ut ging allemal goed in de kerk, ur wier gezongen, ok hier wier gestrooid dur bruidjes, de communiebank was hillemal versierd mee bloemen, mar ik was toch blij toen ik ut

" Ita misa est " heurde.

We mogen wir nor huys, waor de brooikus mee ham en ks, de krinten en de plekbollen al klaor stonden op de toffel.

Daor had ons opoe dur bist vur gedaon terwl wij in de kerk zaaten.

Vur de middag kwamen de buren feliciteren en dan kreegde mistal un ripke suklade mee un prentje van dun n of aandere heilige. Mar van ons opoe en opa kreeg ik un ' desineetje ' Det was un botterhammenbordje, mee nog un kumke en un schoteltje. Op de bordjes stond unne communiekaant en dan nog

" Ter herinnering aan u eerste heilige communie " Ut is nog in de familie, sta al klaor in de kaast als over un paor jaor munne jongste klnzoon zun communie ga doen.

Zelf heb ik ut nie meugen gebruyken, ze waren vul te bang det ur iets kapot z vallen.

Mar ik moes van ons moeder goed op paasen de'k niks vuyl mokte, want we moessen 's middags ok nog nor ut lof.

De opoe's en opa's, hadden 's middags wrum mee gegeten, mar de ms en taantes, die kwamen pas nor ut lof.

Ok dan wir as kado, un wijwaoter bekske, un bildje vur boven oe bed, ok wel ripkus suklade.Soms unne stuyver of un dubbeltje.

Mar dan wier ut fist, ut bier stond in kannen koel in de kelder, daor waren verder nog boerenjongens, advucaot, snevel en braandewn.

Vur ons as kender was ur ranja en snoep.

's Middags gingen ok de pastoor en de kappelaons feliciteren, maar die gingen dan mistal liever nor plotsen waor goei sigaren wieren gerkt en dure wn wier geschonken, n bij die klasse heurde wij nie.

Ut was bij ons nie grt, mar ut kon toch allemal zitten, drie stoelen mee un steigerplank erover, daor kon dan zeuven man op zitten ( de steigerplanken lnde we bij Tiest Smulders dun aonnemer en wieren afgedekt mee wit kaastpapier )

"s aovons wier ur gezongen dur de verschillende ms en taantes, ok dur ons opoe, die kende un liedje mee twee en veftig coepletjes, over iedere kaort van ut kaortspel n.

Onze me Nellis kwaam mee zun liedje " Dun Bimmele bammele bom " versterkt mee twee pannendeksels. Nog unne me had un liedje " Ziedde gij hoe menne dobber staot " mee un melkfles en un draoike, zaagde dan telkens die dobber op en neer gaon.

Mar turwl de grte nog efkus dur fisten, moesen wij as kln nor bed. Ende van ut communiefist.

Un jaor laoter is ur nog un foto gemokt, ik ok nog mee mun communiepekske, de pepkus en de mouwkus waren wel iets tekort geworren, maar in die td was nie gauw iets te kln of te grt.